دلم می­خواهد بر بال­های باد نشینم و آن­چه را که پروردگار جهان پدید آورده، زیر پا گذارم تا مگر روزی به پایان این دریای بی­کران رسم و بدان سرزمین که خداوند سرحد جهان خلقتش قرار داده است، فرود آیم.

از هم اکنون در این سفر دور و دراز، ستارگان را با درخشندگی جاودانی خود می بینم که راه هزاران ساله را در دل افلاک می­پیمایند تا به سرمنزل غایی سفر خود برسند اما بدین حد اکتفا نمی­کنم و هم­چنان بالاتر می­روم. بدان­جا می­روم که دیگر ستارگان فلک را در آن راهی نیست.

دلیرانه پا در قلمرو بی­پایان ظلمت و خاموشی می­گذارم و به چابکی نور، شتابان از آن می­گذرم. ناگهان وارد دنیایی تازه می­شوم که در آسمان آن ابرها در حرکتند و در زمینش، رودخانه­ ها به سوی دریاها جریان دارند.

در یک جاده­ی خلوت، راهگذری به من نزدیک می­شود؛ می­پرسد: «ای مسافر، بایست. با چنین شتاب به کجا می­روی؟» می­گویم: «دارم به سوی آخر دنیا سفر می­کنم. می­خواهم بدان­جا روم که خداوند آن را سرحد دنیای خلقت قرار داده است و دیگر در آن ذی­ حیاتی نفس نمی­کشد.»

می­گوید: «اوه، بایست؛ بیهوده رنج سفر را بر خویش هموار مکن. مگر نمی­دانی که داری به عالمی بی­ پایان و بی­ حد و کران قدم می­گذاری؟»

ای فکر دورپرواز من! بال­های عقاب­آسایت را از پرواز بازدار و تو ای کشتی تندرو خیال من! همین­جا لنگر انداز؛ زیرا برای تو بیش از این اجازه­ی سفر نیست.

شیلر