از جمله ساز و کارهایی که طی دو سال گذشته -مجدداً پس از یک وقفه‏ی تقریباً شش ساله- با جدیت در دستور کار فشارآفرینی غرب بر کشورمان قرار گرفته، مبحث «حقوق بشر» است. این امر از راه بسیج مستمر امکانات غرب در غیاب شیوه‏های قبلی کمیسیون حقوق بشر ادامه داشت و حتی موضوع به گزارش‏های دبیر کل درباره‏ی ایران کشیده شد.
 
اما با ورود آمریکا به شورای جدید و فعالیت شدید دیپلماتیک دولت «اوباما» که با رویکرد ایجاد ائتلاف بین‏المللی به جای یک‏جانبه‏گرایی شکست خورده‏ی «بوش» وارد کاخ سفید شده بود و با بهره‏برداری از فضای پس از انتخابات 1388، دور جدیدی از تمرکز روانی بر ایران و تعیین گزارشگر ویژه آغاز گردید تا محور تازه‏ای به ادعاهای سیاسی روانی غرب برضد ایران افزود شود. این تغییر فاز تاکتیکی، در اولین مرحله آثاری را بر مخاطبان مترقی ایران در غرب که منتقد رویکردهای سخت و جنگ طلبانه‏ی قبلی بودند، گذاشته است.

تمرکز بر موضوعات حقوق بشری در واقع تلاش غرب برای تأمین محتوای پایدار رسانه‏ای برای حملات نرم بر ایران تصور می‏گردد و طبعاً در هر طرح تهاجمی و دفاعی متقابل، ابزار و محتوای رسانه‏ای مداوم و نرم از اهمیت استراتژیک برخودار است. برنامه‏های نرم در محتوا و روش بر زیرساخت‏های نرمِ قدرت و در اقدام و عملیات، بر زیر ساخت قدرتِ نرم، استوار هستند. زیرساخت‏های نرم قدرت عبارت‏اند از: «جهان‏بینی، قالب‏های فکری، لحن و ادبیات، رویکردهای عملی، سوابق تاریخی، توان متقاعدسازی، توان مدیریت و هماهنگ سازی نیروها»

زیرساخت قدرت نرم نیز عبارت‏اند از: «توان فنی، زبان و ابزار، برد رسانه‏ها، گستردگی و عمق توان سازمان‏های مطالعاتی و تحقیقاتی تهیه کننده‏ی محتوا، توانمندی گروه‏های مدنی و فعالان غیردولتی، نمایندگان خواسته‏های عمومی، زیرساخت‏های اجرایی متناسب با اقدام‏های نرم، داشتن سخنگو و روابط عمومی قادر و مسلط، سامانه‏ی عصبی مرتبط و بودجه‏ی متناسب»

عملیات روانی غرب در حوزه‏ی حقوق بشر، کارکردهای فراوان داخلی، بین‏المللی و ضد ایرانی دارد؛ از جمله:

الف) ممکن ساختن مداخله‏ی آشکار در امور داخلی ایران و حمایت فعالانه از مخالفان نظام (طیفی از منافقین تا حامیان فتنه)، بدون پرداخت هزینه‏ی حقوقی از سوی مداخله‏گر، به دلیل نقض حقوق بین‏الملل؛

ب) ادامه و توسعه‏ی پایدار تخریب جایگاه و چهره‏ی ایران و سایر نیروهای منتسب به اسلام گرایی (مقابله با مدل اسلام سیاسی، توسعه‏ی دامنه‏ی تخریب به اسلام که البته این امر یک مزیت نسبی برای ماست و باید تبدیل ابزار ائتلاف آفرینی در سطح جهان اسلام تلقی گردد.)؛

ج) مقابله با پیشرفت دکترین ایران در حوزه‏ی هسته‏ای و ممانعت از الگوبرداری سایر ملل از آن؛

د) ممکن ساختن ادامه‏ی ائتلاف غرب برضد ایران و اسلام‏گرایی (جلوگیری از تشتت داخلی در جبهه‏ی غرب که در حال بروز بود) و زمینه چینی برای جلوگیری از ضربه به تحرکات بین‏المللی برضد ایران که به دلیل سیاست‏های جنگ طلبانه، لطمه‏ی زیادی دیده است.؛

هـ) توجه اذهان عمومی از غرب به سمت شرق و همراه نمودن فعالان و طیف‏های ضد جنگ در غرب با دستور کار ضد اسلامی و ضد ایرانی، با توجه به حساسیت این گروه‏ها نسبت به مسایل حقوق بشری.

سرفصل اقدام‏هایی که دولت‏های غربی در طی سال‏های اخیر از خلال ابزارهای نرم برضد ایران در موضوع حقوق بشر اعمال کرده است، عبارت‏اند از:

الف) صدور قطعنامه در کمیته‏ی سوم مجمع عمومی؛

ب) صدور قطعنامه در صحن مجمع عمومی؛

ج) صدور قطعنامه در شورای امنیت؛

د) صدور قطعنامه در شورای حقوق بشر؛

هـ) تحریم اموال و سفر مقام‏ها و مسؤولین؛

ز) فراخوان سفیر از ایران و یا احضار سفیر ایران در کشورها.

در کنار آن به حجم انبوه تولید محتوای رسانه‏ای نیز می‏توان، اشاره کرد. از جلمه فرصت‏های پیش آمده برای غرب که طی یک پروژه آن را ایجاد کرده‏اند، جایزه‏ی صلح نوبل و کمپین‏های حقوق بشری است. در هر دوره‏ی بررسی دوره‏ای وضعیت حقوق بشر کشورها در ژنو (UPR) شاهد آن هستیم که گروه‏هایی از منافقین، بهابیان و هواداران فتنه همانند سربازان اجیر شده‏ی آمریکا و اتحادیه‏ی اروپا مشغول تجمع و اعتراض هستند.
 
هر چند این گروه‏ها شناخته شده و به شدت به لحاظ سیاسی منزوی هستند اما بهره‏برداری رسانه‏ای از آن‏ها یک دستور کار برای سردبیران محسوب می‏شود. در حالی که هیچ کشوری حاضر به پذیرش و اعطای پناهندگی به منافقین ساکن اردوگاه اشرف نیست در عین حال همه در سطح رسانه‏ها ابراز نگرانی می‏کنند و به حکومت عراق توصیه می‏نمایند در قبال آن‏ها نرمش به خرج دهند.
 
بنابراین مهم‏ترین ابزارهای نرم تولید محتوای حقوق بشری عبارت‏اند از:

1. رسانه‏ها؛

2. گزارشگران موضوعی و گزارشگر ویژه؛

3. کمپین‏های تبلیغاتی گروه‏های معارض؛

4. اتاق فکرها و مؤسسه‏های مطالعاتی.
 
در مقابل این جنگ نرم حقوق بشری، ایران می‏تواند راهبردهایی را نیز مبتنی بر اهداف زیر دنبال کند:

1. ارایه‏ی مدلی همگرا برای تسلط بر مواضع نرم دشمن در حوزه‏ی حقوق بشر، رفع تهدید، بی‏ارزش ساختن و خارج کردن ابزار نرم حقوق بشری از دسترس غرب، تجهیز سامانه‏های جنگ نرم خودی به استراتژی و ابزارهای تهاجمی و تدافعی لازم و در نهایت کور کردن مسیر حملات نرم در حوزه‏ی حقوق بشر؛

2. کنترل خسارت وارده به چهره‏ی عمومی کشور، (به عنوان یک تهدید نرم و دراز مدت) جلوگیری از بدنام شدن اصول و ارزش‏های دینی و ملی، مقابله با تنفر آفرینی برضد ایران با هدف تضعیف سپر امنیت نرم در قالب برنامه‏های کوتاه مدت و بلند مدت؛

3. سلب امکان سوء استفاده غرب از ابزار حقوق بشر برای مداخله در امور داخلی ایران و تحریک فتنه گران؛

4. مقابله با اخلال در انتشار پیام مقدس و انسانی اسلام، انقلاب اسلامی و منافع بین المللی و داخلی کشور در حوزه‏ی افکار عمومی؛

5. ارزیابی وضعیت سازمان‏های مأمور به مقابله و ارایه‏ی برنامه برای به روز رسانی ساختار سازمانی، انطباق با نیازهای جدید، فعال سازی ظرفیت‏ها و امکانات، افزایش سرعت و بهبود شیوه‏ها و ابزارهای انتشار پیام. (دسته‏بندی و سازماندهی حوزه‏های تمرکز رسانه‏ای و نرم - توسعه‏ی روش‏های مطالبه‏گری و هزینه آفرینی برای غرب، ایجاد پیوند بین رسانه و سایر دستگاه‏های قدرت نرم برای حداکثر سازی نتایج)؛

6. تعریف و توسعه‏ی اقدام‏های مشترک و ائتلاف‏های نرم (توزیع و کاهش بار هزینه‏ها از راه توسعه‏ی جبهه‏ی مقابله با اقدام‏های نرم به سطح جهان اسلام و جهان در حال توسعه) به وسیله‏ی تدوین اصول استراتژیک و اهداف اخلاقی و ارزشی مشترک، درخواست برای باز کردن منشور بین‏المللی حقوق بشر بر روی مذاکره‏های بین‏المللی به منظور انطباق با تحولات جدید جهانی پس از 60 سال از تدوین منشور- از جمله درج جنگ افروزی و دوگانگی (Duality) غرب در منشور به عنوان عامل اصلی نقض سنتی و تاریخی حقوق بشر.

این راهبردهای در سطح عملیاتی می‏تواند منجر به اقدام‏هایی مؤثر شود؛ از جمله:

1. تعیین سخنگوی حقوق بشری، به شکلی که به طور دایم وظیفه‏ی پاسخگویی به سؤال‏ها و شبهه‏های ایجاد شده را داشته باشد و هم‏چنین به اظهار نظر در مورد وضعیت حقوق بشر در غرب و موضع‏گیری نسبت به نقض آن مشغول باشد؛

2. ایجاد و تقویت سایت‏های تخصصی بررسی نقض حقوق بشر در غرب به زبان‏های مختلف؛

3. تقویت تشکل‏ها و سازمان‏های مردم نهادی که توان پاسخگویی قوی به اتهام‏های غرب و هم‏چنین روشنگری اذهان عمومی را داشته باشند و فعال سازی آنان در حوزه‏ی برون مرزی کشور؛

4. اطلاع رسانی مستمر به مردم و نخبگان و تببین مبانی حقوق بشر و تفاوت‏های آن با حقوق بشر اسلامی که این امر با توجه به نفی مذهب و قوانین شریعت در حقوق بشر غربی بسیار ضروری است؛

5. افزایش سطح دیپلماسی با کشورهای مختلف و ورود موضوع حقوق بشر در دستور کار مذاکره‏ها با هدف خنثی سازی تبلیغات منفی و هم‏چنین جلب حمایت کشورها در رأی‏گیری‏های سازمان ملل.