ایران دیپلماتیک: چند روز پیش در یکی از سایت‌های خبری می خواندم که اوباما رئیس‌جمهور آمریکا ادعا کرده که ایران بعد از افزایش تحریم‌ها بیش از پیش منزوی شده. جدا از واقعیت داشتن این مطلب در دنیای واقعی دیپلماسی (که این‌طور نیست و البته شاید روزی اینطور شود) آیا منزوی شدن و تحریم برای یک شیعه معنایی دارد؟

شاید تقارن این تحریم‌های جدید و ماه محرم برای ما حکمتی داشته باشد.

اصلا علت وجودی ماه محرم و گرامی داشت هر ساله آن رسیدن به این منطق است که در راه مبارزه با ظلم هرگز به کثرت نیروهای دشمن و قلت نیروهای خود نگاه نکنید. بارها و بارها در مفاهیم دینی ما تاکید شده است که تعداد کسانی که در راه حق می‌مانند کم هستند و گویا این شیوه  خلقت است در پالایش کسانی که در راه اعتقاد و عقیده‌شان از هیچ قدرتی نمی‌هراسند و تا آخرین قطره خون ایستاده‌اند.

امام حسین (ع) آن زمان که در دشت کربلا توقف نمود از وضعیت کوفه با خبر بود و از تعداد نفرات دشمن و سیل خروشان سربازان ایشان اطلاع داشت و اگر ترس از کثرت دشمن واصولا منطق تعداد، شرط  دفاع ازحق وحقیقت است ایشان در حفظ جان ازهمه محقتر بوده‌اند ولیکن در راه بازگرفتن حق خویش و مهمتر حق تمام بلاد اسلامی و باز مهم‌تر حق تمام تاریخ و همه ادوار بشری ذره‌ای عقب نشینی نکردند. آیا عاقلانه است که ما هر ساله بارها بارها در مجالس مختلف از مقاومت امام و صبر امام بگوییم ولیکن زمانی که قرار است کربلای دوران ما فرابرسد منطقی کثرت سلاح و ادوات دشمن را به میان آوریم.

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا یعنی ای کسانی که در تمام طول تاریخ زندگی کردید و زندگی خواهید کرد بدانید که هر جا ظلمی اتفاق بیافتد و حقی ضایع شود شما مسئولید حتی اگر تنها باشید و حتی اگر تحریم شوید و این تحریم ضروری‌ترین نیاز زندگی شما باشد، آب.
حتی اگر طفل شش ماهه شما از تشنگی بمیرد و حتی اگر تمام اعضای خانواده خود و همه زنان و فرزندان خود را به صحنه معرکه با آن ظلم ببرید و تک  تک آنها را در راه این مبارزه فدا کنید شما مسئولید.

به نوعی امام در حرکت عاشورای خود در سال شصت و یک هجری با همه مردم و همه  آزاد مردان تاریخ اتمام حجت می‌کند؛ و با من و شما نیز.

امروز نمی‌گوییم جمهوری اسلامی حق مطلق است و مطمئنا مانند امام مظلوممان حسین (ع) فارغ اشتباه نبوده ولی هر انسان آزاده‌ای شهادت می‌دهد که پرچم دار مبارزه با قدرت‌های استکباری و ظالم است.

امروز چه کسی باید این پرچم را بلند کند؟ آیا تفکری غیر از تفکر شیعی و مکتبی به غیر از مکتب اهل بیت وعلی الخصوص امام مظلوممان حسین (ع).

آیا امروزباید به واسطه تحریم‌ها و تهدیدهای زورگویان جهان مرعوب شویم و اگر جواب آن سازش و مسامحه‌کاری است، این منطق عظیم امام را چه کنیم و این همه سال نوحه و زاری و گریه خود در ماه محرم و صفر را؟

قطعا ما به دنبال منزوی شدن در جهان نیستیم؛ تلاش می‌کنیم کشورهای دیگر را نیز با تفکر خود همراه کنیم اما برای همراهی با دیگران تفکرات خود را زیرپا نمی‌گذاریم.

محرم  تنها عزاداری و سوگواری نیست، یادآوری حرکت فکری وعملی امام است و بزرگان ما از کودکی داستان کربلا را در گوش ما تکرار می‌کنند برای چنین مقاطع زمانی و الا امام که سال‌ها پیش شهید شده است و قرار نیست با گریه و زاری من و شما زنده شوند. ما با عزاداری خود نهضت امام را در تمام این چند قرن زنده نگه داشته‌ایم و به نحوی سوگ وعزای ما پیمانی بوده است با این نهضت و این نگرش. سالیان سال خواندیم و نوشیم و پدران و مادران ما در گوشهایمان زمزمه کردند که روزی  انسان را خدا تعیین می‌کند و هرگاه صلاح بداند روزی می‌دهد و گاهی هم به وسیله همین روزی بنده خود را در راه پایداری در راه حق امتحان می‌کند.

اهرم تحریم  امروز وسیله‌ای است برای امتحان من و شما و اگر خدا بخواهد از امتحان پیروز بیرون خواهیم آمد. امروز ما در مقابل دشمنان ایستاده‌ایم نه با قدرت سلاح، بلکه با منطق درس بزرگی به نام کربلا و تا روزی که سر مشق خونین امام عشق را فراموش نکنیم پیروزیم.
همین محرم بود که ما انقلاب ما را به ثمر نشاند و همین محرم بود که ما را در جنگ پیروز کرد؛ بی‌شک سلاح ما در برابر این تحریم‌ها و فشارها نیز همین خواهد بود