اگر در ابتدای صبح سراغ روزنامه ای را از دکه روزنامه فروشی طلب کنی که قسمت نیازمندی و آگهی های پر و پیمانی داشته باشد، حتما به این جمله"سفر به سواحل جنوب شرقی آسیا "زیاد برخورد می کنید. شاه بیت جزایر و شهرهای جنوب شرقی آسیا در کشور تایلند و جزیره "پاتایا"خلاصه می شود.

جزیره ای که علاوه بر دارا بودن جذابیت (محیط طبیعت یا ساخته دست بشر)شهره به شهر تجارت جنسی بوده است. شهری که با کنار هم آمدن جمع زیادی از زنان روسپی از کشورهای مختلف جهان _که اکثرا اهالی خود تایلند هستند_محیط فاسد غیر قابل تصوری برای هر توریستی به این کشور را فراهم می آورند.

در باب تجارت جنسی کشور تایلند همین نکته بس که رییس جمهور تایلند از سندیکاهای زنان روسپی این کشور برای حفظ اوضاع اقتصادی کشورش (به دلیل ورود میزان زیادی از توریست به همین دلیل به تایلند)در وضعیت بحران اقتصادی جهانی تشکر کرده است.

این مقدمه چینی ها تنها برای بیان این نکته بود که آمار های رسمی و غیررسمی حکایت از سفر سالانه 800هزار نفر ایرانی به تایلند دارد. این یعنی یک تهاجم فرهنگی از نوع بسیار مخرب برای کشور ارزش مدار جمهوری اسلامی ایران؛ ایرانی که جوان های آن با فرهنگ ارزش مدار شیعه بار آمده و در طول زندگی روح آنها با احکام اسلامی قوام یافته است.

سفر به تایلند حتی اگر فقط برای دیدن سوسمارهای کمیاب یا مارمولک های نایاب هم باشد دارای صدمه اقتصادی غیر قابل بازگشت خواهد بود ولی در عین حال سوغات دام مانند تایلند برای جوانان ایرانی در سه مورد قابل بررسی است:

1-اقتصادی؛ عموم افرادی که پیش قدم برای سفر به تایلند می شوند، قشر جوانی هستند که مقدار اندک از پس اندازی که باید پشتوانه قوی برای زندگی آینده او را تشکیل دهد، صرف بازدید از مراکز تفریحی و گردشگری بی حاصل کشور مقصد_یعنی تایلند_می کنند و طعمه ای می شوند برای به حرکت در آوردن چرخ اقتصاد بی رمق تایلند.

2-انتقال بیماری؛ محل های فساد تایلند(متمرکز شده در پاتایا) امکان هر رابطه جنسی غیر کنترل شده به هزاران هزار توریست را می دهد، بی آنکه حتی اولین اقدامات بهداشتی و ابتدایی ترین نکات پزشکی رعایت شده باشد، که خود این قضیه سر آغاز پیدایش نسلی مریض و مستاصل در کشور مبدا را پدید می آورد.

3-مهمترین بعد، بعد اخلاقی؛ اخلاقی که از جوان ایرانی سفرکننده به "پاتایا" در مراکز فساد این شهر از بین می رود بدترین آسیبی است که یک کشور اخلاق مدار می تواند در حیطه فرهنگ دریافت کند. مطمئنا این تعداد از افرادی که به این کشور فساد خیز سفر می کنند، هر کدام چندین بار برای سفر و خوش گذرانی مورد هدف قرار می گیرند و کم کم چیزی از اخلاق در کالبد این فرد باقی نمی ماند.

آیا مسئولین فرهنگی با بودجه 2000هزار میلیار تومانی وزارت فرهنگ نمی توانند تمهیداتی برای جلوگیری از تبلیغات این گونه از مکانها یا حداقل جایگزینی برای جوانان جسور دست و پا کنند . . . . .

شاید آن موقع که عزیزان وزارت فرهنگ دست به کار شوند دیگر اخلاقی . . . . .