کارشناسان هشدار داده‌اند که حتی اگر سیستم‌های دموکراتیک اروپا را نتوان با رژیم‌های مستبد سرکوب‌گر دنیای عرب مقایسه کرد، اما خشم جوان در جهان عرب و اروپا این را نشان می‌دهد که ساختارهای اجتماعی فعلی در جهان عرب و اروپا و رهبرانشان نمی‌توانند مطالبات و خواست مردم را برآورده کنند.

به این دلیل شاهد انفجار خشم در کشورهای جهان عرب و به دنبال آن در یکسری کشورهای اروپایی از جمله یونان و اسپانیا هستیم. انفجار خشم جوانان یونان می‌تواند با خشم بیشتر در اروپا تکرار شود.

دومینیک رینه،‌ یکی از کارشناسان علوم سیاسی، معتقد است:‌ این جنبش اعتراضی در اروپا نشانگر این است که تمامی جوانان اروپا در حال تجربه کردن این جنبش هستند.

وی افزود:‌ جوانان اسپانیایی جامعه‌ای را رد می‌کنند که جای پای مطمئن در آن ندارند. واکنش این جوانان الگوهای سیاسی سنتی در اسپانیا را شکست.

نسل جدید معترضان در اروپا در امور سیاسی و دموکراتیک جنگجوتر هستند. اگرچه تفاوت در حقایق سیاسی باعث می‌شود تا نتوان دموکراسی‌های اروپایی را با حکومت‌های استبدادی عرب به طور کامل با یکدیگر مقایسه کرد، اما با اندکی تامل می‌توان به شباهت‌های این دو شرایط رسید. یکی از این شباهت‌ها، ناکامی سیستم‌ها و دولت‌ها در برآورده کردن نیازهای مردم است.

در اروپا زمانی‌که جوانان می‌بینند رهبران منتخب‌شان ناتوان هستند‌، می‌گویند که زمان تغییر قوانین بازی است.

دنیس موزت، تحلیل‌گر سیاسی، گفت:‌ ما در اروپا دیکتاتوری نداریم اما گویی لحظه بهار عرب به رهبران اروپایی می‌گوید که زمان تغییر فرار رسیده است.

موضوع این است که معترضان در اسپانیا فقط به سیاست‌های دولت اعتراض نکرده‌اند، بلکه خواستار یک سیستم سیاسی و اقتصادی جدید هستند.

احساسات معترضان در اسپانیا و یونان در پرتغال نیز احساس می‌شود.

بخش اعظم معترضان جوان اروپا، احساس می‌کنند که سیستم سیاسی - اقتصادی فعلی، رفاهی را که والدینشان در دولت‌های قبلی داشته‌اند، تامین نمی‌کند.

یکی از مطالبات معترضان در اروپا شغل است. این در حالی است که از جمله مطالبات معترضان در جهان عرب نیز شغل بوده است.

به گفته کارشناسان، سطح بی‌اعتمادی و دلسردی در سیستم‌های اجتماعی فعلی در اروپا متفاوت است؛ به‌طوریکه در جنوب و شرق اروپا زیادتر و در کشورهای شمال اروپا کم است.

جوانان در اروپا به دلیل اینکه امید کمی برای به دست آوردن یک شغل خوب با درآمد مناسب دارند، خواهان تغییر الگوی اجتماعی فعلی در کشورشان هستند.

دومینیک رینه در این زمینه می‌گوید: سیاستمداران به جوانان علاقه‌ای ندارند چون جوانان را درک نمی‌کنند.