ایران دیپلماتیک: مادرید و بارسلونا بزرگترین شهرهای اسپانیا هستند، ‌اولی هویتی دولتی برای خود انتخاب کرده اما دومی به دنبال استقلال است. ‌تیم اول فوتبال هر دو منطقه از قدرتمندترین‌ها در اروپا و اسپانیا هستند و دیدار این تیم‌ها را را صدها میلیون نفر در سراسر جهان تماشا می‌کنند. ‌اصطلاح کلاسیکو در زبان اسپانیایی به هر مسابقه فوتبال حساسی در آمریکای جنوبی اطلاق می‌شود چند سالی است که برای این دربی مورد استفاده قرار می‌گیرد و علت آن حضور بیش از پیش فوتبال اسپانیا در این قاره است.

از همان روزهای اول ورود فوتبال به اسپانیا، ‌این 2 باشگاه که از نظر فرهنگی، ‌زبانی، ‌سیاسی و اجتماعی با یکدیگر اختلاف داشتند، ‌به عنوان 2 قطب این رشته نوپا مطرح شدند. ‌رئال مادرید به دولت و خانواده سلطنتی تعلق داشت و به ویژه در دوران ژنرال فرانکو قدرت زیادی داشت، ‌بارسلونا اما در هنر حرف برای گفتن داشت. ‌به هر حال در دهه 50 و به دلیل درگیری 2 تیم برای خرید آلفردو دی استفانو، ‌آتش اختلافات شعله گرفت. ‌مهاجم آرژانتینی تبار با دخالت فدراسیون فوتبال اسپانیا راهی رئال شد و نقش بسزایی در 5 قهرمانی پیاپی این تیم در نخستین سال‌های برگزاری جام باشگاه‌های اروپا ایفا کرد.

حمایت پادشاهی اسپانیا از رئال مادرید باعث شد تا بسیاری از بازی‌های آن دوران را رئال مادرید با کمک داوران و دیگر شرایط به خود اختصاص دهد، اما با افول تدریجی قدرت پادشاهی در اسپانیا تیم رئال مادرید نیز بیش از پیش در بازی‌های مقابل بارسلونا طعم شکست را چشید. در جنگ داخلی دهه 30 کاتالونیا مدت‌ها با ژنرال فرانکو جنگید ولی در نهایت شکست خورد و تا زمان مرگ فرانکو زیر سلطف او بود.

ریشه اصلی این خشم و کینه نیز به سال 1938 باز می گردد که ارتش ایتالیا با پشتیبانی نیروی هوایی خود به منطقه کاتالونیا حمله کرد؛ در شرایطی که مردم این منطقه از کمک ژنرال فرانکو و همراهانش قطع امید کرده بودند نه تنها کمکی از سوی دولت مرکزی ندیدند بلکه شاهد خیانت تاریخی پایتخت برای بمباران هدف دار کاتالونیا و شهر بارسلونا نیز بودند. در جریان این بمباران بود که شش بازیکن بارسلونا تیرباران شدند و همین امر سبب خشم هواداران این تیم را دربرداشت؛ در جریان آن خیانت تاریخی بیش از 3 هزار نفر کشته شدند و بعدها مشخص شد که یکی از نقاط اصلی که ژنرال فرانکو برای بمباران هوایی به ارتش ایتالیا پیشنهاد کرده بود دفتر مرکزی باشگاه بارسلونا بوده است!

وقتی از پیرزنی اهل شهر بارسلون درباره اهمیت ال کلاسیکو پرسیده شد، گفت: "فرانکو خودمختاری ما را نابود کرد، زبان ما را ممنوع کرد و حامی رئال مادرید بود." زنی دیگر می‌گفت: "وقتی به نوکمپ می‌روم احساس می‌کنم انگار ناگهان به دوران فرانکو برگشته‌ام.

به گزارش ایران دیپلماتیک، در دوران حکومت ژنرال فرانکو مردم کاتالان حق نداشتند پرچم‌های کتالانیا را به ورزشگاه بیاورند اما اکنون آن‌ها با افتخار پرچم‌های راه راه قرمز و زرد کاتالونیا را به ورزشگاه می آورند.

در این میان بازیکنانی مثل کارلوس پویول مدافع تیم بارسونا پس از قهرمانی اسپانیا در جام جهانی 2010 آلمان به جای در دست گرفتن پرچم اسپانیا، پرچم کاتالونیا را با افتخار در دست گرفت.

در دهه 60 که رئال و بارسا در جام باشگاه‌ها 2 بار با هم دیدار کردند، ‌رقابت شان به سطح قاره رسید. ‌داستان جذب ستاره‌های بارسا توسط رئال در دهه 80 با برند شوستر ادامه یافت و در دهه 90 میشل لادروپ آن را تکرار کرد، اما در سال 2000 که لوییز فیگو تصمیم گرفت نوکمپ را به مقصد سانتیاگوبرنابئو ترک کند، ‌تضاد میان 2 تیم به اوج خود رسید. ‌2 سال بعد رئال مادرید و بارسلونا در نیمه نهایی لیگ قهرمانان با هم رو به رو شدند و رئال در مجموع 2 بازی 3- یک پیروز شد و در نهایت به قهرمانی رسید، ‌رسانه‌های اسپانیا این بازی را مسابقه قرن توصیف کردند.

اما در طول سال‌های اخیر بارسلونا با اقتدار بازی‌ها را یکی بعد از دیگری با برد پشت سر گذاشته است که در مهم‌ترین آن‌ها با نتیجه 5 بر صفر توانست رقیب دیرینه خود را شکست دهد؛ شعار اصلی باشگاه بارسونا "فراتر از یک باشگاه" است که خود نشانگر آن است که مردم کاتالان چیزی اعدافی بیش از فوتبال در باشگاه بارسلونا مورد نظر دارند.

هرچند در سال‌های اخیر کمی از تب سیاست در ال کلاسیکو کاسته شده است، اما این تب هرگز پایان ناپذیر نیست. تبی که سبب شده بهترین بازیکنان جهان در دو تیم گردهم بیایند و دیدارهای زیبایی را برای مردم جهان به ارمغان بیاورند.